Mimo że pracujemy w konkurencyjnych mediach - w przeciwieństwie do części polityków - my dziennikarze potrafimy się trzymać razem. Przywitać, porozmawiać i pójść na wspólną kawę. Usiąść przy jednym stole, śmiać i kulturalnie sprzeczać. Właśnie...przy jednym stole.

Nie, nie byłem osobiście, ale wiem, że środowisko, które reprezentuje jest oburzone zachowaniem dyrekcji Zamku Książ. Konkretnie wydarzeń, które miały miejsce podczas gali wręczenia tytułów Ambasadorów Wałbrzycha. Odznaczeniami uhonorowani zostali pisarka Joanna Bator, minister obrony narodowej Tomasz Siemoniak i siatkarz Krzysztof Ignaczak. Nie wiem czy aż tak obecność ministra obrony i „względy bezpieczeństwa” sparaliżowały zdrowy rozsądek organizatorom? Ale do rzeczy. - Przyszliśmy na galę na godzinę 18.00. Poproszono nas o przejście do bocznej sali. Nie mogliśmy wejść tam, gdzie odbywała się uroczystość. Czekaliśmy ponad godzinę, bo … Państwo jadło kolację i oglądało program artystyczny – opowiada jeden z kolegów. - Tak Rafał. Tak było – potwierdza mi druga osoba. Hmm Państwo jadło...a dziennikarze czekali. I nie chodzi o to, że chcieli się wbić na „krzywego”, zapełnić żołądek za zamkowe pieniądze. Byli w pracy. Chcieli przygotować relację z uroczystości, przekazać słuchaczom, widzom i czytelnikom kto został ambasadorem Wałbrzycha, kto ciężką pracą osiągnął coś wielkiego. Bo bez naszej pracy informacja ta pozostanie w - Waszym jaśnie Państwo – gronie. A chyba nie o to chodzi....Przykre, ale prawdziwe. Tak samo jak fakt, że większość bezdomnych ponad własne życie stawia alkohol. Śpiąc w dziurach, starych altankach, piwnicach czy klatkach schodowych każdego dnia walczą o przeżycie. Wiedzą, że jest wyjście z tej sytuacji. Przynajmniej zimą, gdy temperatura jest poniżej 20 stopni. Ale wolą pić. Czy się obudzą? Okaże się na następny dzień. Nie każda osoba, która jest bezdomna to jednak alkoholik. W tym tygodniu poznałem człowieka, który nie ma stałego meldunku. Śpi w garażu. No nie sala Maksymiliana w Zamku Książ. Kilkanaście metrów kwadratowych. W środku nie ma kominka, a jedynie butla gazowa. Mimo wszystko cieplej niż w Zamku, gdzie często podczas różnego rodzaju uroczystości, trzęsą się z zimna goście. Nie jednak o wyposażenie mi chodzi, ale o podejście do drugiego człowieka. On wpuścił nas do środka z uśmiechem. Jestem przekonany, że gdybym poprosił o herbatę, zrobiłby ją bez problemu. Nie wiem jednak czy miałby co pić na następny dzień. Ale mam do niego szacunek jako do człowieka. I gdybym miał teraz wybierać, gdzie wolę zjeść kolację to na pewno mile widziany w jego garażu niż w Zamku Książ podejmowany z wielka łaską...
źródło: 30minut